پر شکسته به رنگ پریده می ماند

چه گل کنیم به دامن ز پای خواب آلود

بهار آبله هم نادمیده می ماند

به نارسایی پرواز رفته ام از خوبش

قدح به دست خمستان شوق کیست بهار

که گل به چهره ساغر کشیده می ماند

به حسرت دم تیغت جراحت دل ما