ز غنچه دل بلبل سراغ پیکان گیر

فلک به کاغذ آتش رسیده می ماند

کجا بریم غبار جنون که صحرا هم

ز گردباد به دامان چیده می ماند

که شاخ گل به کمان کشیده می ماند

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

گلی که می دمد از خود به دیده می ماند