بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

ز گردباد به دامان چیده می ماند

ز غنچه دل بلبل سراغ پیکان گیر

که شاخ گل به کمان کشیده می ماند

گلی که می دمد از خود به دیده می ماند

قدح به بزم تو یارب سر بریده کیست

که شیشه هم به گلوی بریده می ماند