شکفتگی به دهان دریده می ماند

به دور زلف تو گیسوی مهوشان یکسر

به نارسایی تاک بریده می ماند

چو گل به ذوق هوس هرزه خند نتوان بود

خیال کینه به دل گر همه سر مویی ست

به صد قیامت خار خلیده می ماند

طراوت من و مایی که مایه اش نفس است