به خونی از رگ بسمل چکیده می ماند

خیال کینه به دل گر همه سر مویی ست

به صد قیامت خار خلیده می ماند

طراوت من و مایی که مایه اش نفس است

گداخت حیرتم از نارسایی اشکی

که آب می شود و محو دیده می ماند

ز بسکه رشته ساز نفس گسیخته است