وصل جوبان فنا، هم قفس فاخته اند

راحت و وضع تکلف چه خیال است اینجا

مفت جمعی که به بی ساختگی ساخته اند

کم نشد شور طلب ازکف خاکستر ما

از اسیران وفا جرات پرواز مخواه

پر ما جمله برون قفس انداخته اند

آستینها همه دست است به قدرتگه لاف