پر ما جمله برون قفس انداخته اند

کم نشد شور طلب ازکف خاکستر ما

وصل جوبان فنا، هم قفس فاخته اند

از اسیران وفا جرات پرواز مخواه

آستینها همه دست است به قدرتگه لاف

خودسران تیغ نیامی به هوا آخته اند

قدردانی چه خیال است در ابنای زمان