چون شعله رفته اند ز خود تا نشسته اند

نقش دویی بر آینه من نبسته اند

رنگ دل است اینکه به روبم شکسته اند

آرام عاشقان رم پرواز دیگر است

غافل مشو زحال خموشان که از حیا

صد رنگ ناله در نگه عجز بسته اند

هوشی که رنگ و بوی پرافشان این چمن