صد رنگ ناله در نگه عجز بسته اند

آرام عاشقان رم پرواز دیگر است

چون شعله رفته اند ز خود تا نشسته اند

غافل مشو زحال خموشان که از حیا

هوشی که رنگ و بوی پرافشان این چمن

آواز دلخراش جگرهای خسته اند

بیگانگی ز وضع نفس بال می زند