بیگانگی ز وضع نفس بال می زند

صد رنگ ناله در نگه عجز بسته اند

هوشی که رنگ و بوی پرافشان این چمن

آواز دلخراش جگرهای خسته اند

این رشته را ز نغمه الفت گسسته اند

ابنای روزگار برای گلوی هم

خنجر شدن اگر نتوانند دسته اند