ابنای روزگار برای گلوی هم

آواز دلخراش جگرهای خسته اند

بیگانگی ز وضع نفس بال می زند

این رشته را ز نغمه الفت گسسته اند

خنجر شدن اگر نتوانند دسته اند

جمعی که دم زعالم توحید می زنند

پیوسته اند با حق و از خود نرسته اند