غافل ز پاس آب رخ عجز ما مباش

پیوسته اند با حق و از خود نرسته اند

آفاق نیست مرکز آرام هیچکس

زبن خانه کمان همه یک تیر جسته اند

ما را به یاد طرف کلاهی شکسته اند

بیدل نجسته است گهر از طلسم آب

نقدی ست دل که در گره اشک بسته اند