این شعله را به خرقه پشمینه بسته اند

عمری ست رخت حسرتم از سینه بسته اند

راه نفس به خلوت آیینه بسته اند

وارستگی ز اطلس و دیبا چه ممکن است

وحدتسرای دل نشود جلوه گا ه غیر

عکس است تهمتی که بر آیینه بسته اند

از نقد دل تهی ست بساط جهان که خلق