عکس است تهمتی که بر آیینه بسته اند

وارستگی ز اطلس و دیبا چه ممکن است

این شعله را به خرقه پشمینه بسته اند

وحدتسرای دل نشود جلوه گا ه غیر

از نقد دل تهی ست بساط جهان که خلق

بر رشته نفس گره کینه بسته اند

گو پاسبان به خواب طرب زن که خسروان