بر خوان وهم منتظران بساط حرص

دونان که در تلاش گهر دست شسته اند

چون سگ به استخوان چقدر دست شسته اند

نی خشک دیده اند و نه تر، دست شسته اند

جمعی به ذلتی که برند ازکباب دل

از خود چو شمع شام و سحر دست شسته اند