هستی نفس گداخته نام جرات است

از خود چو شمع شام و سحر دست شسته اند

زین مایده حضور حلاوت نصیب کیست

سیلی خوران به موج خطر دست شسته اند

بی زهره ها همه ز جگر دست شسته اند

در چشمه خیال هم آبی نمانده است

از بسکه رفتگان ز اثر دست شسته اند