خ ربان هزار آینه دز بر شکسته اند

از گردنم سرشته چه خیزد به غیر عجز

ماییم و پهلویی که به بستر شکسته اند

اندیشه غبار دل ما که می کند

محمل کشان برق نفس را سراغ نیست

گرد سحر به عالم دیگر شکسته اند

گردون غبار دیده ی همت نمی شود