چون سخن تا رفته اند از لب پریشان رفته اند

ابله شاید به داد هرزه جولانی رسد

تاگهر این موجها افتان و خیزان رفته ا ند

کیست با پیکان دلدوز قضاگردد طرف

بزم امکان یک سحر پروانه فرصت نداشت

شمعها در داغ خوابیدند و یاران رفته اند

کس ازین حرمان سرا با ساز جمعیت نرفت