حرص راگفتم به پری قطع کن تارامید

شمعها در داغ خوابیدند و یاران رفته اند

کس ازین حرمان سرا با ساز جمعیت نرفت

چون سخن تا رفته اند از لب پریشان رفته اند

گفت دندانها پی آوردن نان رفته اند

خامه مژگان تر بیدل نکرد ایجاد خلق

رنگها از کلک نقاش اشک ریزان رفته اند