جام و مینا جمله گویا و خموش باده اند

خاک هستی یک قلم بر باد پرواز فناست

غافلان محو بز افکندن سجاده اند

عشق در هرپرد آهنگی دگر می پرورد

همچو بیدل ذره تا خورشید این حیرت سرا

چشم شوقی درسراغ جلوه ای سر داده اند