خاک هستی یک قلم بر باد پرواز فناست

خلق چون لوح مزار از نقش عبرت ساده اند

بی طواف دل مدان ما را که از خود رفتگان

همچو حیرت بر در آیینه ها افتاده اند

غافلان محو بز افکندن سجاده اند

عشق در هرپرد آهنگی دگر می پرورد

جام و مینا جمله گویا و خموش باده اند