خلق چون لوح مزار از نقش عبرت ساده اند

نقش مردی آب شد از ننگ این زن طینتان

کز نتایج ریش می زایند از بس ماده اند

در دبستان جهان از بسکه درس غفلت است

بی طواف دل مدان ما را که از خود رفتگان

همچو حیرت بر در آیینه ها افتاده اند

خاک هستی یک قلم بر باد پرواز فناست