همچو حیرت بر در آیینه ها افتاده اند

در دبستان جهان از بسکه درس غفلت است

خلق چون لوح مزار از نقش عبرت ساده اند

بی طواف دل مدان ما را که از خود رفتگان

خاک هستی یک قلم بر باد پرواز فناست

غافلان محو بز افکندن سجاده اند

عشق در هرپرد آهنگی دگر می پرورد