یک رگ خوابت به چندین نیشتر واکرده ا ند

سیر این گلزار غیر از ماتم نظاره چیست

دیده ها یکسر ز مژگان موی سر واکرده اند

صد مژه پا خورد ربطش تا ترا بیدار کرد

وضع مخمور ادب خفت کش خمیازه نیست

یاد آغوشی که در موج گهر واکرده اند

بیدلان را هرزه نفریبد غم دستار پوچ