من شرر پرواز و عالم دامگاه نیستی

محمل دردم به دوش ناله بارم کرده اند

پیش ازین نتوان به برق منت هستی گداخت

یک نگاه واپسین نذر شرارم کرده اند

تا دهم عرض پرافشانی شکارم کرده اند

با کدامین ذره سنجم آبروی اعتبار

آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کرده اند