محمل دردم به دوش ناله بارم کرده اند

بود موقوف فنا از اصل کارآ گاهی ام

سرمه ها در چشم دارم تا غبارم کرده اند

می روم از خود نمی دانم کجا خواهم رسید

پیش ازین نتوان به برق منت هستی گداخت

یک نگاه واپسین نذر شرارم کرده اند

من شرر پرواز و عالم دامگاه نیستی