می روم از خود نمی دانم کجا خواهم رسید

بسکه چون مژگان به چشم خویش خارم کرده اند

بود موقوف فنا از اصل کارآ گاهی ام

سرمه ها در چشم دارم تا غبارم کرده اند

محمل دردم به دوش ناله بارم کرده اند

پیش ازین نتوان به برق منت هستی گداخت

یک نگاه واپسین نذر شرارم کرده اند