بود موقوف فنا از اصل کارآ گاهی ام

حیرتی دارم چرا آیینه دارم کرده اند

دستگاه زخم محرومی ست سر تا پای من

بسکه چون مژگان به چشم خویش خارم کرده اند

سرمه ها در چشم دارم تا غبارم کرده اند

می روم از خود نمی دانم کجا خواهم رسید

محمل دردم به دوش ناله بارم کرده اند