سرمه ها در چشم دارم تا غبارم کرده اند

دستگاه زخم محرومی ست سر تا پای من

بسکه چون مژگان به چشم خویش خارم کرده اند

بود موقوف فنا از اصل کارآ گاهی ام

می روم از خود نمی دانم کجا خواهم رسید

محمل دردم به دوش ناله بارم کرده اند

پیش ازین نتوان به برق منت هستی گداخت