درخور اشکی که دارم ترزبانم کرده اند

جز تحیر رتبه دیگر ندارم در نظر

چون زمین نظم خود بی آسمانم کرده اند

همچو مژگان رازها بی پرده است از ساز من

با همه بی دست وپایی ها غم دل می خورم

بیکسم چندان که بر خود مهربانم کرده اند

سر به سنگ کعبه سایم یا قدم در راه دیر