پر به صهبا خو مکن کاین عاریت پیمانه ها

اکثری از ترک می بیعت به افیون کرده اند

خلق را خواب پریشان تاکجا راحت دهد

سایه بر فرق جهان از موی مجنون کرده اند

رنگی از سیلی ست هرگه چهره گلگون کرده اند

بگذریداز شغل بام و درکه جمعی بیخبر

زین تکلف دشت را از خانه بیرون کرده اند