رنج بقا مکش که نفس های پر فشان

از جا نمی روند اگر سر بریده اند

بر دوش بید مصلحتی داشت بی بری

کز بار سایه نیز ضعیفان خمیده اند

درگلشن خیال نسیمی وزیده اند

غم شد طرب ز فرصت هستی که چون حباب

بر طاق عمر شیشه نگونسار چیده اند