بی شبنم عرق همه صبح دمیده اند

هرگاه وارسی به عروج دماغشان

در زبر پا چو آبله بر خویش چیده اند

پیران این گروه به حکم وداع شرم

پاس ادب مجو ز جوانان که یکقلم

از تحت و فوق چشم و دبرها دریده اند

گویا عفف تراش و خموشان تپش تلاش