در زبر پا چو آبله بر خویش چیده اند

هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق

چون زخم های کهنه نداوت چکیده اند

هرگاه وارسی به عروج دماغشان

پیران این گروه به حکم وداع شرم

بی شبنم عرق همه صبح دمیده اند

پاس ادب مجو ز جوانان که یکقلم