چون زخم های کهنه نداوت چکیده اند

بیحاصلی ز صحبتشان خاک می خورد

چون بید اگر بهم ز تواضع خمیده اند

هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق

هرگاه وارسی به عروج دماغشان

در زبر پا چو آبله بر خویش چیده اند

پیران این گروه به حکم وداع شرم