هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق

دون فطرتان سفال نو آب دیده اند

بیحاصلی ز صحبتشان خاک می خورد

چون بید اگر بهم ز تواضع خمیده اند

چون زخم های کهنه نداوت چکیده اند

هرگاه وارسی به عروج دماغشان

در زبر پا چو آبله بر خویش چیده اند