دون فطرتان سفال نو آب دیده اند

سحر است روستایی و، انگار شهریان

جولاه چند، رشته به گردون تنیده اند

از حرفشان تری نتراود چه ممکن است

بیحاصلی ز صحبتشان خاک می خورد

چون بید اگر بهم ز تواضع خمیده اند

هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق