جولاه چند، رشته به گردون تنیده اند

از صنعت محاوره لولیان فارس

هندوستانیان تمغل خزیده اند

سحر است روستایی و، انگار شهریان

از حرفشان تری نتراود چه ممکن است

دون فطرتان سفال نو آب دیده اند

بیحاصلی ز صحبتشان خاک می خورد