دل سیاهی یکقلم آیینه دار صحبت است

شیر می غرند و چون وامی رسی بزغاله اند

سرد شد دل از دم این پهلوانان غرور

رستمند اما بغل پرورده های خاله اند

گر همه اهل خراسانند از بنگاله اند

جمله با روی ملایم قطره اند اما چه سود

چون به مینای دل افتادند یکسر ژاله اند