گر همه اهل خراسانند از بنگاله اند

سرد شد دل از دم این پهلوانان غرور

رستمند اما بغل پرورده های خاله اند

دل سیاهی یکقلم آیینه دار صحبت است

جمله با روی ملایم قطره اند اما چه سود

چون به مینای دل افتادند یکسر ژاله اند

همچو دندان بهر ایذا وصل و هجرشان یکی ست