گر همه یک ساله می آیند وگر صدساله اند

جمله با روی ملایم قطره اند اما چه سود

چون به مینای دل افتادند یکسر ژاله اند

همچو دندان بهر ایذا وصل و هجرشان یکی ست

با عروج جاه این افسردگان بی مدار

بر لب هر بام چون خشث کهن تبخاله اند

چشم اگر دارد تمیز حسن و قبح اعتبار