با عروج جاه این افسردگان بی مدار

چون به مینای دل افتادند یکسر ژاله اند

همچو دندان بهر ایذا وصل و هجرشان یکی ست

گر همه یک ساله می آیند وگر صدساله اند

بر لب هر بام چون خشث کهن تبخاله اند

چشم اگر دارد تمیز حسن و قبح اعتبار

زنگیان جامه گلگون ، نوبهار لاله اند