زنگیان جامه گلگون ، نوبهار لاله اند

با عروج جاه این افسردگان بی مدار

بر لب هر بام چون خشث کهن تبخاله اند

چشم اگر دارد تمیز حسن و قبح اعتبار

بیدل از خرد وبزرگ آن به که برداری نظر

دور گاوان رفت و اکنون حاضران گوساله اند