رنگهای این چمن صهبای یک پیمانه اند

این امل فرسودگان مغرور آرامند لیک

زیر سر چنگ هوس یک ریش و چندین شانه اند

جز شکستن نیست سامان بنای اعتبار

دوستان کامروز بهر آشنا جان می دهند

گر بیفتد احتیاج از خویش هم بیگانه اند

نقد امداد عزیزان تا کجا باید شمرد