زیر سر چنگ هوس یک ریش و چندین شانه اند

زاهدان حاشا که در خلد برین یابند بار

چون عصا این خشک مغزان باب آتشخانه اند

این امل فرسودگان مغرور آرامند لیک

جز شکستن نیست سامان بنای اعتبار

رنگهای این چمن صهبای یک پیمانه اند

دوستان کامروز بهر آشنا جان می دهند