زاهدان حاشا که در خلد برین یابند بار

ناتوانان نگاهت لغزش مستانه اند

هوش ممکن نیست سر دزدد ز فکر نیستی

بی گریبانان این غفلت سرا دیوانه اند

چون عصا این خشک مغزان باب آتشخانه اند

این امل فرسودگان مغرور آرامند لیک

زیر سر چنگ هوس یک ریش و چندین شانه اند