دست و تیغی از ضعیفی ننگ قتلم برنداشت

صد نگه شد آب تا یک چشم حیران پختند

از گداز پیکرم درد تو گم کرد آشیان

شد ستم برناله کاتش در نیستان ریختند

خون من چون اشک برتحریک مژگان ریختند

قابل آن آستان کو سجده تا نازد کسی

کز عرق آنجا جبین بی نیازان ربختند