صد نگه شد آب تا یک چشم حیران پختند

سجده گاه همت اهل فنا را بنده ام

کابروی هرچه هست این خاکساران ریختند

شبنم ما را درین گلشن تماشا مفت نیست

از گداز پیکرم درد تو گم کرد آشیان

شد ستم برناله کاتش در نیستان ریختند

دست و تیغی از ضعیفی ننگ قتلم برنداشت