خون من چون اشک برتحریک مژگان ریختند

از گداز پیکرم درد تو گم کرد آشیان

شد ستم برناله کاتش در نیستان ریختند

دست و تیغی از ضعیفی ننگ قتلم برنداشت

قابل آن آستان کو سجده تا نازد کسی

کز عرق آنجا جبین بی نیازان ربختند

نقد عمر رفته بیرون نیست از جیب عدم