از شکست رنگ همچون گل سراپا ریختند

بوی یوسف از فسردن پیرهن آمد به عرض

شد پری بی بال و پر چندان که مینا ریختند

سینه چاکان را دماغ سخت جانی ها نبود

ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی

رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند

در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی